Het overkomt me dagelijks. Ik ontmoet een vriend, vriendin of kennis en twee seconden na de groet volgt steevast de vraag: "Alles goed?" Ik blijf dan altijd even stil en denk razendsnel na waar de bewuste persoon vanuit gaat. Zeg ik 'ja', dan zal de persoon in kwestie ongetwijfeld tevreden zijn. En dat met de wetenschap dat er ergens een hiaat moet zitten. Want als met jou álles goed gaat, ben ik bij dezen jaloers op je!   Door Hettie Clements     Zeg ik echter 'nee' vanwege het feit dat - zonder pessimistisch te willen zijn - gewoon niet álles goed is, dan grijpt men in alle haast naar de telefoon en toetst 112 in. Of ze trekken hun wenkbrauwen samen en tuiten hun lippen: "Vervelend voor je…", waarop ze er snel vandoor gaan. Of er verschijnt een bezorgde blik in de ogen, een uitgerekt "Oooh?", gevolgd door de vraag: "Wat heb je dan?" Dan kan ik in geuren en kleuren vertellen dat ik geregeld last heb van de spier in m'n linker grote teen. Of dat ik mijn nagel te ver heb afgeknipt. Of dat ik geen tien, maar een acht heb gehaald voor m'n tentamen. Of dat de kat me vanmorgen geen kopjes gaf zoals anders, eenvoudigweg door het feit dat hij buiten was en ik binnen. Ik zie de ander z'n wenkbrauwen optrekken en denken: "Nou moe, zijn dat nou dingen om je druk over te maken?" "Welnee," denk ik dan terug, "ik wilde alleen je vraag naar waarheid beantwoorden!" "En..." vraag ik dan opgewekt, "hoe is het met jou?" Heb je ook een leuk idee voor een column en kun je goed schrijven? Stuur je eigen column in. Wie weet zie je deze binnenkort terug op deze site! Gepubliceerde columns worden beloond met een Taalvoutjes-pakket.